japonların kullandığı çince karakterlere verilen isim.
bu karakterler japonca'ya ilk girdiğinde, japonlar mecburen çince öğrenmek zorunda kalıyormuş. çünkü japonca dil yapısıyla çince'ninki aynı değil. mesela çince'de zaman çekimi, yönelme hal eki gibi şeyler yok. ama japonca'da var. haliyle japonlar iki seçenek arasında kalmışlar; ya kendi dillerine göre yazacaklar ve ekleri görmezden gelecekler -ki büyük bir karmaşanın sebebidir bu- ya da çince yazacaklar. bu sebeple japonca yazılan şiirler, yazının japonya'ya girişine nazaran, epey geç ortaya çıkmışlardır.
tabii çinliler gibi, japonlar da kanjileri çok seviyorlar. kanjilerle oynuyorlar falan. sonra bir bakıyorlar ki, kendi dil yapıları için kanji temelli başka alfabeler geliştirmişler:
böyle böyle derken, japonlar çince'de olmayan kanjileri de icat ediyorlar ve kanji zaman içinde gittikçe çince'den alakasız bir hale geliyor. mesela çin'e giden bir japon bazı temel kanjileri anlayabilse de, bazı kanjileri yanlış anlayabilir, hatta bazılarını hiç anlayamaz.
japonca'yı çince'den daha zor yapan şey de bu kanji meselesi aslında. zira çince ve çince lehçelerinde her kelime için bir karakter var ve tek okunuşu var. ama kanjiler japonca'ya hem korece üzerinden hem de çince'nin diğer lehçeleri üzerinden geçtiği için epey bir okunuş karmaşası hakim.
mesela 子子子子子子子子子子子子 ifadesi "neko no kokoneko, shishi no kokojishi" ( 猫の子仔猫、獅子の子仔獅子) şeklinde okunabiliyor.*